Noël Slangen - Home

Columns

Dear Tony

Verder dan dreigen is Louis Tobback niet gekomen. Het zou nochtans een fraai gezicht geweest zijn; een Peugeot-krik op de schedel van Vanquickendinges. Neen, dan serveren de Britten in verkiezingstijd andere koek. John Prescot, rechterhand van Blair en minister van Transport in diens regering, liet zien over een stevig paar knuisten te beschikken toen een demonstrant hem met eieren bekogelde. De rechterhand van Blair bleek over een stevige linkse te beschikken, en de eiergooier ging roemloos tegen de vlakte. De oppositie rook letterlijk en figuurlijk bloed en sprak schande. De spin-doctors van Blair klopten al overuren, toen uit de peilingen ineens bleek dat de populariteit van Prescot … sterk gestegen was. Het opgestoken vingertje van de conservatieven kwam in hun eigen oog terecht.

Frieda Van Wijck heeft mij, in een uitzending van Levende Lijven, nog ooit uitgelegd waar het woord spin-doctor vandaan komt : ‘spinning’ komt uit het balspel en betekent zoveel als een effectslag tegen een bal geven waardoor die de richting uitgaat waar je hem wil hebben. Politiek, pers en media gaan nog wat onwennig om met mensen wiens job erin bestaat een strategie te ontwikkelen waarbij iedereen, medestander en tegenstander, op die positie terechtkomt waardoor diegene voor wie je werkt kan scoren. Niet op populariteit, want dat is slechts een middel, maar op doelstellingen.

In Groot-Brittannië is een spin-doctor iets heel gewoons. Je moet al John Major heten om er geen te hebben. John wie ? Van sommige spin-doctor-praktijken hou ik niet. Omdat ze zo doorzichtig en overbodig zijn. Neem nu de exploitatie van de zwangerschap van Cherié Blair. Vader, moeder en alle kinderen lachend poserend op het bordes van Downing Street 10. Het had echt geleken als Tony Blair niet ostentatief een koffiemok vast had met daarop de beeltenis van het ontbrekende kind. Not my cup of tea. Politiek moet over politiek gaan.

De opiniepeilers voorspellen een klinkende overwinning voor Tony Blair. Dat is altijd gevaarlijk, zeker in een land zonder opkomstplicht. Misschien blijven sommige kiezers wel thuis omdat Dear Tony toch verkozen is. Of ze stemmen uit gekkernij voor een kleine partij zoals de Britse Liberalen, omdat Blair toch verkozen is. Een voorspelde overwinning is altijd een gevaar. Wat Labour nodig heeft is een goede tegenslag, net na de laatste opiniepeiling. Het zou wel eens stemmen kunnen opbrengen. De plotselinge nieuwe opstoot van mond- en klauwzeer is daarom zeker geen ramp.

Intussen lijkt er zelfs een thema op te duiken in de campagne : de euro. De Britse conservatieven hebben vernomen dat deel twee van de Amerikaanse kaskraker ‘The Mummy’ het nòg beter doet dan deel één. Ze hebben daarom Margaret Thatcher van stal gehaald. Zij geselt Blair nu met de euro, en beledigt de man door te zeggen dat hij onder zijn laag vernis eigenlijk toch nog altijd een socialist is. Blair is niet uit zijn lood geslagen en verdedigt doodleuk de euro, maar voegt eraan toe dat finaal de Britse bevolking mag beslissen. Een sterke zet. Je moet je krachtig voelen om zo frontaal in te beuken op het sterkste thema van je tegenstander, ook al is die tegenstander verzwakt. Maar Prescot heeft zijn chef dan ook het goede voorbeeld gegeven.