Noël Slangen - Home

Columns

Doodsverlangen

De gemiddelde leeftijd van de orde waartoe de Opgrimbie-zusters behoren is vooraan in de dertig, zei een woordvoerder van de kerk. Toen schrok ik toch wel even. Kloosters lopen leeg, roepingen zijn een uitzondering en de meeste nonnetjes die wij nog zien, naderen de honderd. En dan heb je daar een orde die, in extreme en volstrekte stilte, permanent mediteert en vooral uit jonge vrouwen blijkt te bestaan.

Het katholicisme is vaak nagewezen om de wreedheden die in haar naam begaan werden. Ik vind dit niet eerlijk, want als je naar de geschiedenis kijkt, zie je dat wij mensen echt geen geloof nodig hebben om mekaar pijn en onrecht aan te doen. Tegenover die wreedheden staat dat - in naam van het christendom - vandaag nog talloze mensen zich inzetten voor zwakkeren, behoeftigen helpen, melaatsen verplegen, kinderen verzorgen en onderwijzen,… Men komt gewoon goede handen tekort om al die noden te lenigen. Kan men dan vanuit datzelfde geloof ervoor kiezen om niets anders te doen dan in volstrekte stilte te bidden ? Hoe christelijk is zo’n geloofsbeleving ? Is dit een geloofsbeleving of een doodsverlangen ? Het verlangen van gemiddeld dertigjarige vrouwen om uit deze wereld te stappen en zich in God te verstoppen, zonder ook maar het minste oog te hebben voor de behoeftige schepselen van die God. Het lijkt een katholieke variante van de zelfmoord.

Het is misschien gevaarlijk om zo’n uitspraken te doen op een ogenblik dat de CVP niet meer in het beleid zit. Men kan zo’n stellingen vlot in het korfje ‘katholiekje pesten’ gooien. Ten onrechte. Ik zou, als niet-gelovige, niets liever hebben dan dat er meer katholieken bijkomen, want ze creëren een weefsel van mensen dat ingaat tegen vervreemding en egoïsme. Of het zou dom zijn om prachtige glasramen of beeldhouwwerken uit gerechtszalen en ziekenhuizen te verwijderen, omdat ze een onmiskenbare historische en artistieke meerwaarde zijn voor àlle burgers. Maar eisen dat kruisbeelden, vaak niet meer dan aan mekaar geplakte wasknijpers, openbare plaatsen moeten sieren, is een vorm van ‘niet-katholiekje pesten’.

Het ongelooflijke succes van alternatieve godsdiensten, soms rond de gekste dingen, maar ook de steeds ruimere participatie in wereldlijker kerkbewegingen geeft nochtans aan dat de behoefte aan zingeving zeer groot is. De confrontatie tussen aan de ene kant instituut en taboe, en aan de ander kant geloof en engagement, worden steeds grimmiger.

Verschillende ideeën waar vandaag de CVP rond werkt, oriënteren zich meer op het christelijk engagement dan op het kerkelijk instituut. Wat niet verwonderlijk is, gezien de CVP ervoor gekozen heeft om een niet-confessionele partij te zijn. Maar vandaag lopen zij het risico gevangen te worden in een discussie tussen een wereldlijke en een wereldvreemde kerk. In het ene geval marginaliseert de CVP zich, in het andere geval creëert ze een voedingsbodem voor een nieuwe kleine confessionele partij. Gestimuleerd door o.a. Kerk en Leven wordt dit in de toekomst de fundamentele keuze waar de CVP voor staat. Met de Zusters van Opgrimbie hoeven ze alvast geen rekening te houden. Die hebben voor de absolute stilte gekozen.