Noël Slangen - Home

Columns

Het Venetië-protocol

De president spiegelde zijn borstkas in de zilveren koffiepot. Het duurde even voor de kamerjas op de juiste manier open hing, als bij toeval zonder vulgair te zijn, maar het resultaat van de dagelijkse ochtendgymnastiek, die glimmende borstkas, glom nu mooi in de weerspiegeling van de koffiepot. 'Wie heeft dé knop nodig met zo’n lichaam ?', stelde hij vergenoegd vast. De first lady zat tegenover hem, en hij realiseerde zich dat hij het niet voor haar, maar voor hemzelf deed, dat gehannes met die kamerjas. Had ze haar mond gehouden, dan was dit een mooie ochtend geweest. 'Heb ik je al verteld dat Margareth naar Venetië geweest is.' Hij keek haar verbaasd aan, hierdoor volkomen ten onrechte de indruk wekkend dat hij niet wist wat Venetië was. 'In Europa, die stad in het water, weet je wel Honey ?' Hij gromde en nam een schrokkerige hap toast met jam.

"Ze zei dat je in Venetië over de Amerikanen kon lopen. In iedere straat zie je meer echte Amerikanen dan in de straten van de States, zei ze me, maar dat zeg ìk niet natuurlijk," glimlachte ze. "Maar wist je dat die stad langzaam in de zee aan het verdwijnen is en dat als de zee zo blijft stijgen de volgende jaren die stad dan volledig in het water verdwijnt. Weg Venetië, hops, foetsie, weg. En ze zei dat het zou helpen als wij de lucht minder zouden vervuilen, dat ding goedkeuren waar jij zo tegen bent, dat Tokio-gedoe over uitlaatgassen." Hij likte ondertussen de laatste kruimels van zijn lippen, alle zin in confituur en conversatie doorslikkend. "Ik heb haar toen beloofd het daar nog eens met jou over te hebben, want jij kent veel meer van al die ingewikkelde dingen, ik sta soms verbaasd over de woorden die je kent, want ik was later toch graag nog eens naar Venetië gegaan. Weet je dat in dat water gebouwen staan die ouder zijn dan de States, sommige van wel negen verdiepingen hoog ?" Ze stokte even en je zag aan haar ogen dat ze zich in een gondel bevond.

Die Kyoto-onzin kon niet, maar een 'Venetië-protocol' leek hem misschien wel wat. Iedere Amerikaan droomde er inderdaad van om ooit naar Venetië te gaan, onderweg die Eifeltoren uit Londen meepikkend ? Dat zou hij nog verkocht krijgen, want zijn volk hield van Venetië. Heel anders dan de Japanners, die het gewoon zouden nabouwen. Maar Amerikanen zijn geen barbaren, en op z’n Amerikaans uitgesproken leek 'Venice' wel een prachtig Texaans stadje. Ook lekker kort, dat 'Venice', waardoor je er nog iets aan kunt toevoegen : het Bush-Venice-protocol, of nog beter het George W. Bush-Venice-protocol, om iedere verwarring met pa te vermijden.

"Ach, toch spijtig eigenlijk," vervolgde de first lady, "dat je zoveel beloofd hebt aan de olie-industrie in ruil voor wat ze voor je campagne gedaan hebben. Want ik had het graag nog eens gezien, dat Venetië, later wanneer je het wat rustiger hebt."

"De olie-industrie heeft hier niets mee te maken, wij baseren ons op wetenschappelijke studies en iedereen die dit de economie van dit grandioze land wil aandoen, zal over mijn lijk moeten !", riep hij, terwijl hij er tezelfdertijd in slaagde om al zijn longen vol lucht te zuigen en op een merkwaardige manier veel groter te lijken dan tien seconden geleden.
'Venice', spuwde hij uit, 'stupid cow'.