Columns
Print deze paginaOnderwijzers II
Mijn diensten zijn te koop, mijn mening niet. Het is noch mijn ambitie, noch mijn genoegen om een rol te spelen in een conflict tussen onderwijsbonden en een regering. Maar verontwaardiging en arrogantie zijn een gevaarlijke cocktail die zich nooit onder controle laat houden. Er is nu een akkoord, dus kan ik spreken. Trouwens, in tegenstelling tot de indruk die de bonden wilden creëren ben ik geen VLD-mandataris, ik ben zelfs geen VLD-lid. Ik mag spreken omdat ik schrijf, hier in Bonanza. Of zoals Marleen Vanderpoorten het zei : het woord is vrij. En vandaag laat ik het vrij galopperen.
Shakespeare verstond de kunst om drama's te creëren waarin iedereen met de beste bedoelingen, de meest dramatische situaties creëert. Situaties waaruit nooit een winnaar komt, maar waar enkel verliezers resten, verzameld rond een walmende poel van onvermogen en ontgoocheling. Het onderwijs in Vlaanderen is vandaag zo'n poel, en iedereen stort zijn tranen.
Tranen van de kinderen, want terwijl er om meer kwaliteit en kleinere klassen werd geroepen gaat het geld nu naar loonopslag zonder meer.
Tranen van kleuterleidsters en leerkrachten van de lagere school, want zij verdienden te weinig. En omdat voor de bonden iedereen procentueel evenveel opslag moet krijgen, krijgen diegenen die het minst verdienen het minste opslag.
Tranen van leerkrachten in specifieke situaties, want een leerkracht Geschiedenis voor een klas vol migranten krijgt evenveel waardering en loon als een leerkracht Latijn voor een klas brave meisjes.
Tranen van beginnende leerkrachten, want de instaplonen blijven laag en het aantal nieuwe jobs blijft beperkt, waardoor men op zoek moet naar mensen die op twintigjarige leeftijd al dromen van hun pensioen.
Tranen van leerkrachten hoger onderwijs, omdat sommigen van hen mij na de eerste column lieten weten dat ik hen onrecht aangedaan heb, want dat er wat hen betreft grotere noden in het onderwijs zijn dan die 3 % opslag.
Tranen van gefrustreerde leerkrachten, die blijven zitten met de terechte vragen die ze hadden, maar die in plaats dat deze vragen opgelost worden in 2003 een loonsverhoging ontdekken die slechts een symbool blijkt te zijn.
Tranen van de minister van onderwijs, want ook al heeft ze misschien gelijk dat er in de politiek en in haar regering te veel macho's zitten, dan nog moeten onderhandelingen gevoerd worden door ministers met kloten.
Tranen van de vakbonden, want net op een moment dat de vakbond als intermediair en belangenverdediger noodzakelijker is dan ooit, hebben zij bewezen dat door de interne concurrentie tussen de verschillende vakbonden, ze niet in staat blijken om moedige en toekomstgerichte standpunten in te nemen.
Tranen van Vlaanderen, want na dit onverkwikkelijk spektakel zit iedereen met zo'n kater dat het nog zeer lang zal duren voor onderwijs de aandacht en steun krijgt die het verdient.
En ik voeg er gelijk mijn tranen aan toe, want wat voor zin heeft het om deining te veroorzaken als iedereen meedanst in een pervers ballet, waarin finaal niemand iets wint, omdat de fundamentele moed om aan morgen te denken ontbreekt.
