Noël Slangen - Home

Columns

Ontspoord

Vakantie, en de eerste keer sinds een paar jaar dat ik niet met de trein ga. Italië heeft nu eenmaal een minder goede aansluiting dan de schitterende TGV-verbinding van Brussel naar Frankrijk. Wie wil er nu in een file staan als je met zo'n comfort kan reizen ? Het maakt het contrast met het binnenlands reizigersvervoer des te frappanter. Je kunt beter dagelijks met de trein van Brussel naar Parijs dan van Hasselt naar Brussel. Dat laatste parcours duurt tegenwoordig langer dan een halve eeuw geleden. De vertraging van de vooruitgang. Als je hetzelfde stuk met de auto op minder dan 50 minuten doet, weet je snel waarvoor je kiest.

Limburg wordt vreselijk slecht behandeld door het spoor. Nòg slechter dan de binnenlandse spoorreiziger in het algemeen. Het maakt de discussies tussen Franstaligen en Vlamingen over nieuwe spoorinvesteringen alleen maar wranger. Terwijl we intussen al vergeten zijn dat Vlaanderen grotendeels de kosten van de Brusselse ring draagt, moeten wij nu ook de kosten gaan dragen van het treinverkeer naar Zaventem. En het had weinig gescheeld of Vlaanderen moest de kosten betalen van sporen op Vlaamse grond die op vraag van Wallonië naar Wallonië sporen.

Er is niets mis met Vlaamse verontwaardiging over zoveel onredelijkheid. Maar verval niet in het cliché van de profiterende Waal, het België van twee snelheden, want net de Waal uit de straat is het grootste slachtoffer van deze politiek die op wederzijds wantrouwen gebouwd is.

Wallonië verdient meer solidariteit, maar dat vertaalt zich niet in meer sporen. Men heeft er een jeugdwerkloosheid die in Vlaanderen enkel nog in de geschiedenisboekjes voorkomt. Je hebt er wijken, zelfs hele steden, waar een armoede heerst waarvoor wij ons als beschaafd land moeten schamen. Kinderen die kansloos zijn, ramen waar karton in plaats van glas in zit. Solidariteit is het enige antwoord voor iedere mens die niet met de navel denkt.

Is het dan niet schrijnend dat er in Wallonië autosnelwegen en sporen liggen waarop nagenoeg niemand rijdt, maar dat tezelfdertijd er minder naar het Zuiden van ons land gaat voor armoedebestrijding, tewerkstelling en sociale ontwikkeling ? De Waalse politieke klasse is niet verantwoordelijk voor de postindustriële chaos van het Zuiden van ons land, wij kennen die ook in sommige Vlaamse provincies, maar ze is er wel verantwoordelijk voor dat ze oude geplogenheden en symboolstrijden niet kan ruilen voor een volwassen benadering die de armsten ten goede komt. Hoeveel beter zou iedereen in België het hebben als een misvormde manier van politiek denken plaats zou maken voor een oprechte verregaande solidariteit die gebaseerd is op ieders noden en situatie ? Federaliseren is hier nog niet de oplossing, want dat creëert nog meer wantrouwen om het einde van de solidariteit. Uitgaan van wat ieder nodig heeft, en met duidelijk omschreven financiële enveloppen op federaal vlak een politiek voeren, die is afgestemd op iedere regio en iedere specifieke problematiek wel. Maar dan moet men een streep kunnen trekken onder de tijd van de wafelijzers. Want welke troost halen mensen met ramen van karton uit een desolaat TGV-station in Luik ?