Noël Slangen - Home

Columns

Oude krokodillen

Waarom hebben politici zoveel moeite om te stoppen wanneer ze oud zijn ?

Leo Tindemans onderbrak de laatste tijd zijn interviews na iedere zesde zin met de uitroep 'Ik heb daar nog een boek over geschreven !'. Je kreeg stilaan de indruk dat hij geen boek geschreven had, maar een plaat gemaakt had. Eén die bleef hangen.

Ik denk niet dat het goed zou zijn als er geen oude mensen in de politiek zouden zitten. In een democratie moet iedereen vertegenwoordigd zijn : boeren, homo's, idioten, lieve mensen, bandwerkers, genieën, seksbommen en ja… ook oude mensen. De roep van sommige jonge honden om plaats te ruimen voor de jeugd ruikt te vaak naar stokoude politieke berekening : 'Kom, maak plaats voor mij'.

Je hebt oude mensen nodig in de politiek, want de ouderen vormen een belangrijke groep in onze samenleving. Maar het is niet omdat er oude mensen in de politiek moeten zitten, dat het volk behoefte heeft aan oude politici, mensen die al decennia een mandaat bekleden. Zij grijpen zich vast aan hun stoel, met ligwonden van een ego dat schrik heeft van de afgrond. En verschuilen zich achter de grote groep senioren in onze maatschappij.

Uit die groep zouden nu net nieuwe mensen moeten komen. Mensen die hun hele leven iets anders gedaan hebben en nu, gepokt en gemazeld door het leven, eens in de politiek willen. Het effect van deze nieuwe ouderen zal net zo fris zijn als dat van nieuwe jongeren in de politiek. Werknemers moeten leren leven met het feit dat men niet meer zijn hele leven hetzelfde doet en dat van job veranderen bij dit tijdperk hoort. Ook voor politici moet er een moment komen dat men zegt : 'Nu is het goed geweest, ruim baan voor iemand anders'.

Ik adviseer niemand een James Dean-scenario, legendarisch gekreukeld in een verhakkelde porsche, maar wie op het juiste moment gaat, dat kan zo mooi zijn. Zoals de dag dat Sean Connery besliste dat hij te oud werd om nog Bond te zijn, of Niels William omdat hij ons meer plezier deed met K3 dan met zijn eigen gekweel, Tobback die zich terugtrok in Leuven, Martens en het nieuwe vaderschap,… Wij zien vaker het tegendeel. Kiezen voor de getaande Las Vegas-stijl, te dik en met gebroken stem, voor een publiek dat zo beleefd is om niets te zeggen.

Wanneer men de kunst van het afscheid niet beheerst, tast men ieder mogelijk afscheid aan. Willy Declerck zal niet meer herinnerd worden als de flamboyante minister van Financiën of geprezen Eurocommissaris, maar als de man die alsmaar meer op ons bomma ging lijken en maar niet wilde stoppen.

Er is natuurlijk nog altijd de methode Willy Claes. Weliswaar gedwongen vertrokken, maar zichzelf tegengekomen in de rol van Vlaamse Liberace. De humoristische intermezzo's tussen hem en mijnheer Spaghetti zijn over datum, maar de gelukzalige glimlach van het jongetje achter de piano dat op zestigjarige leeftijd alsnog zijn jeugddroom realiseert heeft iets ontroerends. Het heeft weinig met cultuur te maken, maar hij amuseert zich.

Ik kijk met nieuwsgierigheid uit naar de manier waarop de huidige politieke generatie het gaat aanpakken. Gaan zij op het juiste moment kunnen stoppen ?
Want om te blijven, moet je groot zijn. Om te gaan, moet je groots zijn.