Noël Slangen - Home

Columns

Pol en Jo

Tijd is onverbiddelijk voor woorden. Hoeveel prominenten, ondernemers en politici hebben de afgelopen jaren hoog opgegeven over Lernaut en Hauspie, als iconen van het nieuwe Vlaamse ondernemerschap ? Woorden van toen, die nu bitter smaken. Het overkomt iedereen die publiek uitspraken doet wel eens dat hij of zij door de feiten achterhaald wordt. Zo heb ikzelf ooit in een interview gezegd dat ik mij niet kon indenken om voor een persoon als Guy Verhofstadt te werken. En noemde ik Van Campenhout een interessant en veelbelovend politicus.

Over Lernaut en Hauspie heb ik het ook ooit gehad. Op het hoogtepunt van hun roem gebruikte ik ze als voorbeeld van de manier waarop de Belg de nederigheid en de angst cultiveert. Aan mijn publiek vroeg ik of ze bij Lernaut en Hauspie dachten ‘Dat hebben die mannen goed gedaan’, of dat ze met een verborgen leedvermaak dachten ‘Pas maar op, dit zal nog fout gaan’. De beschermlaag van de underdog : ‘Spring er niet uit, want je valt gegarandeerd’. Belgen gedragen zich graag zoals een arm gezin dat zich schaamt omdat de kinderen doorstuderen; de buren zouden kunnen denken dat ze het ‘hoog in de bol’ gekregen hebben. Mijn publiek voelde zich toen wat betrapt, maar vandaag lijken ze gelijk te krijgen. Hebben Lernaut en Hauspie, na Superclub, voor eens en voor altijd bewezen dat wij Belgen ons beter gedeisd kunnen houden, niet opvallen, niet ambitieus zijn, gewoon hard werken ? Onzin.

Het is niet omdat enkele beunhazen uit Ieper erin geslaagd zijn om ons collectief om de tuin te leiden dat wij in onze schulp moeten kruipen. Er zijn genoeg voorbeelden van gelijkaardige gebeurtenissen in het buitenland. Het Nederlandse schandaal rond Nina Brinks World Online, Nick Leeson in Engeland, en al die andere voorbeelden uit de ons omringende landen. Voorbeelden die wij vaak niet kennen omdat Engelsen, Duitsers, Fransen en Nederlanders, in tegenstelling tot Belgen, niet als een idiote kudde ieder schandaal, moord of gebeurtenis tot een volkskenmerk verheffen.

Wij hebben succesbedrijven genoeg, ook al lopen ze niet allemaal in de picture. Maar het zijn er nog lang niet genoeg. Een land met de creativiteit en de werkkracht van België verdient veel méér internationale bedrijven. Het ontbreekt ons bovendien niet aan koopmansgeest, als je de handigheid van de Belg ziet. Die koopmansgeest zit alleen verborgen onder een flinke laag angst en gebrek aan ambitie. Maar ambitie mag nooit de drijfveer zijn om mensen te belazeren. Er zijn een beperkt aantal bedrijven die zeer veel wind maken om zo vooral particuliere beleggers wild te maken voor een snel en gemakkelijk gewin. In werkelijkheid kopen die bedrijven voor miljarden aan tijd; tijd waarmee ze bedrijven opzetten waar misschien op een bepaald ogenblik het gouden ei uitrolt dat van hen de nieuwe Bill Gates maakt. Of niet uitrolt, zoals bij Superclub of Lernaut en Hauspie. Zij kochten tijd. Waar niets mis mee zou zijn, als ze dat met hun eigen centen gedaan hadden. Maar ze hebben het gedaan met geld van goedgelovige beleggers, en daarom zijn het oplichters. Lernaut en Hauspie hebben genoeg slachtoffers gemaakt. Laat de ambitie van ons land niet hun volgende slachtoffer worden.