Noël Slangen - Home

Columns

Wakker worden

Vlaanderen is vorige week opgeschrikt uit een lange winterslaap. Er hing iets vies onder de schoen van de Vlaamse regering : een eminent lid van de meerderheid had zijn zangkwaliteiten verfijnd op een bruin feestje. Veel Duitse slogans tegen de muur, geüniformeerde marcherende neonazi's en als klap op de vuurpijl de aanwezigheid van een eredame uit Nederland met de veelzeggende bijnaam 'de zwarte weduwe'. Dit is de wereld waarin de verliezers van de oorlog de 'goeden' zijn, het joodse kapitaal de vijand betaalt, alle vreemdelingen gangsters zijn en de kampen nooit bestaan hebben.
In deze poel pleegt Johan Sauwens blijkbaar nu en dan een bad te nemen. De verontwaardiging bij de politiek over Sauwens doet vreemd aan. In en rond politieke milieus is het bestaan van dit soort onderstromen én de namen van politici die zich erin ophouden goed gekend.

Een stuk van de Volksunie is ontstaan uit streken en gemeenten die omschreven worden als 'zwarte nesten', de nalatenschap van een onverteerde collaboratie. Nogal wat Volksunie-militanten en -politici hebben een rechts verleden; kinderen bij het VNJ (Vlaams Nationalistische Jeugd), feestjes met VMO (Vlaamse Militantenorde) of gedachteavonden die nu en dan uitmonden in pure holocaustontkenning. Maar mensen evolueren, en een overgrote meerderheid van de Volkunie-generatie die in - of in de buurt - van dit gedachtegoed vertoefde, heeft het afgezworen. Maar persoonlijke contacten en een gemeenschappelijk verleden verdwijnen niet. Op dat ogenblik spelen ethische principes en normen. Of normvervaging.

Niet enkel Johan Sauwens, maar de hele politieke wereld, pers en andere decision makers hebben een proces van normvervaging doorgemaakt. Verantwoordelijk hiervoor is de opmars van het Blok, en de daarmee gepaard gaande gewenning.

Bepaalde grenzen kun je niet overschrijden, zelfs niet een beetje, en dat is niet altijd gemakkelijk. Bij een parlementaire missie van een aantal parlementsleden en echtgenotes zat iedereen 's avonds samen aan tafel, maar Annemans en echtgenote werden niet getolereerd en zaten aan een apart tafeltje. Bij de derde avond vond men het toch allemaal wat wreed en werden beiden toch maar aan de tafel uitgenodigd.

Als het lang genoeg duurt, wordt men zelfs gewoon aan hetgeen vies en verwerpelijk is. Zeker wanneer het gaat om personen : personen waarmee je jaar na jaar een politiek halfrond deelt, die je in je verleden tegenkwam, die je regelmatig interviewt of mee kletst in de gangen van het parlement. Mensen zien zonder het gedachtegoed dat ze vertegenwoordigen is een vorm van normvervaging.

Vlaanderen is verontwaardigd dat het soort feestjes, als hetgeen waar Sauwens op aanwezig was, in Vlaanderen zomaar kunnen. Dat publiek wist vaak niet beter, en ontwaakt vandaag bij het zien van beelden van een feest in pure SS-stijl, omgeven door nazi-symbolen en nazi-leuzen. Ineens zijn diegenen die een verband tussen het Blok en de nazi's leggen niet langer wereldvreemde linksen. De politiek is geschrokken van die volksreactie en beseft dat ze iets moet ondernemen. Een pessimist zou zeggen dat het te laat is. Maar zelfs het grootste stort valt op te ruimen.