Noël Slangen - Home

Columns

Bommen op Brussel, mortiervuur op Amsterdam. Waarom doet Europa niets?

Bommen op Brussel, mortiervuur op Amsterdam. Wij kunnen het ons niet meer voorstellen, Wat vandaag in het Midden-Oosten gebeurt, lijkt wel heel ver weg. Er moeten al foto’s van gewonde kinderen verschijnen voor er enig gevoel door de Belgische opinie gaat. En toch is ver van ons bed ook niet zo ver. Libanon en vooral Beiroet was razendsnel aan het moderniseren. Men sprak al over een nieuwe ‘place tot be’ in wording. Dat soort modernisering is de beste dam tegen fundamentalisme. Net als Marokko vandaag een baken tegen fundamentalisme is dankzij de moedige investeringspolitiek van koning Mohammed VI. Die maakte onlangs belangrijke middelen vrij om een gematigder tegenhanger te creëren voor de televisiezender Al-Jazeera en richtte een nieuwe islamschool op, waar overigens ook vrouwen toegelaten worden. Alvast dat laatste is iets waar men in de katholieke kerk nog niet van kan dromen. Dat soort evoluties worden op dit ogenblik door Israël terug naar het verleden gebombardeerd. In plaats van broeihaarden van modernisering worden er de kiemen gelegd van vers fundamentalisme, nieuwe zelfmoordterroristen en onuitroeibare haat. Die haat zal ook onze contreien bereiken in de vorm van terrorisme, aangesterkt door de opportunistische blindheid waarmee de VS de daden van Israël blijven verdedigen.

Zou een volk dat zo geleden heeft niet beter moeten beseffen dat het misdadig is om een volk te laten lijden omdat het tot een volk hoort? Want niet alle Libanezen zijn Hezbollah. De groteske verhouding waarbij voor ieder Israëlisch slachtoffer er tientallen aan de andere kant vallen, geeft bovendien het wrange gevoel dat er voor Israël een fundamenteel verschil is in de waarde van een mensenleven. Het roept herinneringen op aan de vervolging waarvan het Joodse volk zelf slachtoffer was. Nooit heeft de mensheid een volk meer onrecht aangedaan dan het Joodse volk. De Holocaust was de trieste apotheose van duizenden jaren van vervolging. Het onrecht dat Israël nu anderen aandoet, is misschien maar een voetnoot in die geschiedenis, maar daarom niet minder te veroordelen. En waar is Europa ondertussen?

Dat Midden-Europa de laatste vijftig jaar gespaard bleef van oorlog is te danken aan de toenadering die een aantal kernstaten in de jaren vijftig zochten en die uitmondden in een Europese Unie. Wie zegt dat Europa niet werkt, gaat er te snel aan voorbij dat binnen Europa conflicten niet langer gewapend beslecht worden. Met de toetreding van de staten uit voormalig Joegoslavië mogen wij zelfs aannemen dat ook daar de geweren de volgende decennia zullen zwijgen. Des te frappanter is het dat deze Unie geen enkele rol van betekenis lijkt te spelen in dit conflict. We hebben een Europees Parlement dat zich bezig mag houden met dikke rapporten en regelgeving over hoeveel gaten er in welke kaas mogen zitten. Maar het echte werk hoort bij de taak van de grote jongens, namelijk de regeringsleiders. Probleem is dat die jongens vandaag absoluut niet zo groot zijn. Voortrekkers als Kohl en Mitterand hebben plaatsgemaakt voor regeringsleiders die vooral bezig zijn met binnenlandse besognes. Men trekt zich terug op het ‘dorpsniveau’ van het eigen land. Het maakt pijnlijk duidelijk dat Europa een politiek niveau nodig heeft dat minder afhankelijk is van het notarisgehalte van zijn lokale regeringen. Maar tegen dat het zover is, zal in Beiroet geen steen meer op de andere staan.