Noël Slangen - Home

Columns

High noon in de Wetstraat. De politiek moet hoognodig op vakantie.

We staan op de drempel van de zogenaamde ‘komkommerperiode’. Niet dat het zal opvallen, want zowel op Vlaams als Federaal niveau was er van grote nieuwe verhalen geen sprake en kwam het er vooral op aan om het huishouden te beredderen en onverwachte calamiteiten te beheren.

Alles rustig op het westelijk front, lijkt het, maar niets is minder waar. Onder het oppervlak van het politieke water sudderen de spanningen. Er is natuurlijk het klassieke voorbeeld van de VLD. Karel Pinxten zei in zijn afscheidsinterview dat hij nooit enige vorm van ‘achterbaksheid’ heeft ervaren bij de VLD. Dat klopt, de VLD is het echtpaar uit de buurt dat bij voorkeur de huisraad door de straat laat vliegen, ombekommerd om het spektakel dat dit aan de buren biedt. Verwijten uit het verleden en geduw voor de beste plaatsen bij het raam zijn er nooit ver weg.

Maar bij de buren, de andere partijen dus, is het vandaag niet beter. Neem nu Elio di Rupo, toch de man die ooit een regering met een vingerknip kon laten vallen. Hij moet zich dezer dagen als een echte duivelskunstenaar tonen om in zijn partij alle borden heel te houden. De verwijten, beschuldigingen en beledigingen die de lokale partijleiders, parlementsleden en ministers naar mekaar werpen doet het Palestijns-Israëlisch conflict verbleken tot een kinderpartijtje.

De Vlaamse tegenvoeters van de SP.a lijken bij al dat getier een gedisciplineerde vriendengroep. Niets is echter minder waar. Een eenvoudige begroeting tussen Frank Vandenbroucke en Freya Vandenbossche tovert zelfs bij dit warme weer ijsrozen op de ramen. Johan Vande Lanotte kijkt toe en stelt zich de vraag op welke manier die verzameling spanningen een rol kunnen spelen in het stuk waarvan hij het scenario nog aan het bedenken is. In de achtergrond stellen meer en meer mensen zich de vraag of hij speelt met de idee van een vervroegde regeringsval. Over de begroting misschien? Want zou het niet mooi zijn als de SP.a zich als enige bedachtzame in het Paarse huishouden zou kunnen manifesteren? Daarbij eveneens vermijdend dat de nieuwe begrotingsminister aan de haal gaat met dat voormalige troetelkind van de voorzitter, namelijk een begroting in evenwicht?

Is de CD&V dan de enige partij waar rust heerst? De voortuin is misschien verzorgder en de gordijnen gaan op het juiste moment dicht. Want aan tafel zindert de vraag wie de eerste man of vrouw wordt in Vlaanderen als Yves Leterme de federale handschoen op zou nemen. Meesterlijk controleert hij de spanningen tussen een generatie die vindt dat ze te vroeg is moeten gaan en een nieuwe generatie die zich dagelijks afvraagt hoe ze ooit greep krijgt op deze in clans opererende partij. Er is weinig nodig om die doos van Pandora te openen. Alles wat kan zorgen voor het Vlaamse vuurwerk, waar men al zo lang op wacht, kan tezelfdertijd de vonk zijn die de doos open laat springen.

Het VB wordt intussen om andere redenen slapend rijk. Maar overvloed is geen verzekering tegen onrust als je met die overvloed niets kan doen. Als het VB na de gemeenteraadsverkiezingen er niet in zou slagen om, ongeacht de verkiezingsuitslag, van de hometrainer af te raken om aan het beleid deel te nemen van een gemeente van enige omvang, zullen er vragen gesteld worden over de agressieve stijl van bepaalde kopstukken. Of methode A dan toch niet beter zou geweest zijn dan methode B? Enige stemverheffing valt dan niet uit te sluiten.

Samengevat, er komen verkiezingen aan en iedereen is zenuwachtiger dan gezond is voor het land. Hoog tijd om op vakantie te gaan.