Noël Slangen - Home

Columns

Iemand een fanfare besteld? Leterme als vernuftig communicator.

Goochelaars zorgen ervoor dat je nooit kijkt waar het gebeurt. Wanneer ze ‘niets in de mouwen’ roepen, begin je als toeschouwer vliegensvlug naar alles te kijken behalve naar die mouwen. Yves Leterme bezit dezelfde gave. Hij herhaalt voortdurend dat hij minder communiceert dan andere politici, en wordt vervolgens de kampioen van het aantal televisieoptredens. Hij zegt dat enkel de politieke, zeg maar saaie, degelijkheid van politici er toe doet. En intussen weten we al welke short mevrouw Leterme op vakantie draagt, welke verwijten de kinderen ’s morgens aan het ontbijt maken, komt onze minister-president in wielerverslagen meer in beeld dan Tom Boonen en heeft heel Vlaanderen kennisgemaakt met zijn geit.

Knap werk. Het is lang geleden dat de CD&V zoveel strategisch vernuft aan de dag legde. (Als ik onbescheiden was zou ik zeggen, geleden van de periode dat ik voor hen werkte.) Maar het koninginnenstuk is er een dat nog maanden de politieke agenda zal bepalen. Enkele maanden geleden maakte Steve Stevaert de analyse dat Yves Leterme in een onmogelijke houdgreep zat omdat hij moest kiezen tussen voor het premierschap gaan of vasthouden aan zijn minister-presidentschap. De verontwaardiging die op die analyse volgde was voelbaar tot in de Limburgse ambtswoning. Daarom is het des te ironischer dat Yves Leterme zijn oplossing voor dat probleem uitgerekend uit een andere boutade van Stevaert plukte, namelijk dat je in communautaire kwesties best niet met de fanfare voorop naar onderhandelingen trekt. De minister-president heeft deze boutade intussen al meer gebruikt dan Stevaert zelf: “We gaan niet met de fanfare lopen, mààr...”. Let op de ‘mààr...’. Vervolgens marcheert er namelijk een fanfare binnen die groot genoeg is om de openingsceremonie van de Olympische Spelen te verzorgen.

Yves Leterme heeft een vernuftige uitweg gevonden uit het dilemma van Stevaert. Hij plaatst het communautaire zo hoog mogelijk op de agenda, jaagt daarmee de Franstaligen de gordijnen in en telt het aantal ‘Non’s’ aan de overzijde. Hoe hoger deze communautaire koorts oploopt, hoe vanzelfsprekender dat de minister-president – als minister-president! – voor de leiding van de federale regering gaat. Weg keuze tussen premierschap of minister-presidentschap, want als er in die omstandigheden één plaats is waar een minister-president zijn job kan doen is het wel als leider van een federale regering met die hardhorige onbuigzame Franstaligen. Die strategie garandeert bovendien een ideale uitgangspositie na de verkiezingen. Wees maar zeker dat men ruim de tijd zal nemen. Want ofwel zit de minister-president van Vlaanderen als kandidaat-premier aan tafel met aangeslagen en gewillige Waalse partijen, ofwel vertrekt hij terug naar het Martelaarsplein omdat zijn partij niet bereid is de leiding van een regering op te nemen die communautair niet ver genoeg gaat. ‘Het Martelaarsplein’, what’s in a name? En zelfs wanneer het onmogelijke zou gebeuren, namelijk dat Paars zijn meerderheid zou behouden, ligt een elegante exitstrategie voor de hand. Dan heeft de CD&V zich gewoon te sterk laten leiden door haar kartelpartner en belooft ze beterschap voor de toekomst.

Als professional kan ik niet anders zeggen dan: uitermate knap werk. Gelieve, indien niet zelf bedacht, de naam van de bedenker te bezorgen. Misschien heb ik nog een job voor die persoon. Geniet als kiezer intussen van het spektakel, spits je oren, en zoek de fanfare. Je kan er niet naast kijken, maar dan moet je natuurlijk niet kijken waar de goochelaar wìl dat je kijkt.