Noël Slangen - Home

Columns

Koningskinderen. De wereldvreemdheid van ons koningshuis.

Ons koningshuis is een typevoorbeeld van een disfunctioneel gezin. Wereldvreemdheid en affectieve armoede zijn de basiskenmerken van onze koningskinderen. Zou er ooit geknuffeld zijn in huize Saksen-Coburg? Het falen was zelden zichtbaarder als tijdens de huwelijksmis van Laurent. Dit is geen gezin, maar een verzameling personages uit een Shakespeareaans drama. Geen mensen maar instituten. Als Laurent een Marokkaan was, zou men zeggen dat het nu eenmaal in de cultuur van ‘deze slag mensen’ ligt dat ze hun kinderen zomaar loslaten en niet opvoeden. Maar zou de volksmond even kritisch voor Laurent zijn als hij niet in dure auto’s scheurde, zich voortdurend aanstelde en volgens de boekskes van wanten weet?

Er is dezer dagen niet zoveel verschil tussen de bevooroordeelde benadering van onze allochtone medemens en die van onze koninklijke medemens. Populisme en het nablaten van de volksmond tieren welig in het politieke milieu. Prins Laurent zou moeten werken voor zijn kost, net zoals iedere gewone burger, wordt in koor geroepen. Een eerbaar principe, maar mag hij dan zomaar vrij de job kiezen die hij wil? Mag hij buitenwipper worden in een bordeel, ijsjes verkopen aan de koninklijke crypte of het spaargeld van oude vrouwtjes beleggen in een van zijn grootste plannen?

De kreet klinkt goed, maar uit het buitenland weten we dat koningskinderen met een job in de meeste gevallen als lobbyist aan de kost komen, doorgaans verpakt in een beter klinkend visitekaartje. In Groot-Brittannië zorgde dat eerder voor schandalen en rechtszaken die meer om het lijf hadden dan de inrichting van een villa. Willen wij een koningshuis vol lobbyisten? Een van de Nederlandse kroonprinsen zit in de raad van bestuur van Telenet. Zou hij daar zitten omwille van zijn grenzeloze kennis van internet en digitale televisie? Of omdat hij makkelijker politici en andere hoogwaardigheidsbekleders aan de telefoon krijgt?

Ik heb geen pasklaar antwoord op de dotatievraag, maar er zijn genoeg redenen om in een ingewikkeld land als het onze de monarchie in stand te houden. Twee dingen zijn dan echter noodzakelijk. Onze huidige koningskinderen moeten zich bewust zijn van hun beperkingen en kunnen best wat dimmen, minder provoceren en minder verwachten. En ten tweede moeten ze goede ouders zijn voor de volgende generatie. Weg van de wereldvreemdheid en meer investeren in gesprekken en knuffels. En hun kinderen ook in contact brengen met wie geen kleine ‘d’ in zijn naam heeft, de Jannen, Pieten, Kevins, Miekes, Annekes en Kimberleys van deze wereld.

Misschien kunnen we voordat we fundamentele beslissingen over de monarchie nemen de waan van de dag voorbij laten trekken. De brandstapel staat wel al klaar, maar als er iemand vandaag op die brandstapel thuishoort is het een bevooroordeeld justitieel apparaat. Het wordt alsmaar moeilijker om vol te houden dat Vrouwe Justitia geblinddoekt haar job doet. Het parket heeft er een zootje van gemaakt, maar het ziet er naar uit dat de voorzitster van het hof het proces aan het redden is. Misschien hebben we iemand met dezelfde kwaliteiten nodig om het debat over onze monarchie te leiden.