Noël Slangen - Home

Columns

Wie interesseert die formatie nog? De slinkende belangstelling voor politiek.

Herinnert u zich 9/11 nog? Toen we voor het eerst zagen hoe de vliegtuigen zich in de torens boorden leek het wel alsof ze zich door ons hart boorden. De tweede dag hielden we nog onze adem in. De derde dag al heel wat minder. Toen de beelden enkele weken later herhaald werden, deed in de meeste huiskamers de afstandbediening haar werk. Het publiek was voldaan en verloor zijn interesse.

De aandachtsboog van het publiek is vrij kort. In het begin is de honger immens, en wil men dezelfde informatie in steeds wisselende varianten krijgen. Maar op den duur slaat de verveling toe. Of het nu over Dutroux, de WTC-torens of de vorming van de eerste regering Leterme gaat. Als u vandaag in deze krant alle politieke stukken over de regeringsvorming las, behoort u tot de 5% zeer geïnteresseerden. Voor anderen is op 11 juni paars naar huis gestuurd en is Yves Leterme premier geworden, zij het met enkele horten en stoten. Ook is er sindsdien niets meer fundamenteel gewijzigd behalve wat geruzie tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. Zij volgen het spektakel zoals je de mussen ziet van op een zonnig terras. Na meer dan 130 dagen regeringsvorming zijn het nog slechts de ornithologen die zien dat sommige mussen meer naar mekaar pikken dan daarvoor.

Daaruit concluderen dat het er daarom allemaal niet toe doet, is fout. Want de onderhandelingen bepalen fundamenteel de richting die het beleid uitgaat de volgende jaren. Maar de publiekstribune oogt leeg. De onverbiddelijke opeenvolging van verkiezing na verkiezing geeft politici permanent het gevoel dat het overmorgen alweer verkiezingen zijn. Maar die zijn pas in 2009. Overmorgen voor de politici, maar een absolute eeuwigheid voor de kiezer.

Laten we ons er dus maar bij neerleggen dat vandaag de meeste politieke stukken in deze krant, dit incluis, weinig gedachten in beweging brengen. Het politieke bedrijf is zoals de aanschaf van een wagen, maar met een autoshowroom die maar één keer om de zoveel jaar open is. Je hebt de laatste keer dat die open was gekozen voor een merk, en je zweert bij de wagen die je gekocht hebt. Wie dan zijn keuze in vraag stelt, zegt van zichzelf dat hij of zij niet nagedacht heeft, misleid werd of gewoon dom was. Dus wijzigen voorkeuren amper en worden de voorkeuren die wél wijzigen in de pers opgeblazen tot mythische proporties. Enkele freaks die bij een opiniepeiling 0,3% in beweging brengen (dat kan gaan over 2 ondervraagde mensen) geven aanleiding tot grootse analyses over wat er fout of net goed gegaan is aan de onderhandelingstafel. Het grote publiek kijkt er naar zoals anderen naar de minimale verschillen tussen iedere Windows-versie, de verschillende mixen van twee aanbeden muzieknummers of het nieuwe model van een wagen. De autotijdschriften noemen het een revolutie, en wij zien enkel de nieuwe koplampen.

Wat moeten we nu daaruit concluderen? Allereerst dat er sinds de verkiezingen van 10 juni niet veel gewijzigd is. Wie toen steun had, heeft die nog steeds en wie hem niet kreeg zal hem pas bij de volgende verkiezingen kunnen verwerven. Men kan en moet investeren in de toekomst, door principieel, inhoudelijk en doelgericht te zijn. En door beloften in te lossen. Want men zou op basis van het voorgaande kunnen denken dat de kiezer gewillig, gedachteloos en ongeïnformeerd is. Niets is minder waar. Hij pikt voldoende op om te weten wat er gaande is en wat er op de plank ligt, net zoals je perfect weet welke nieuwe wagen je voorkeur krijgt als na zoveel jaar de showroom open gaat, ook al heb je geen enkel autotijdschrift gelezen.