Noël Slangen - Home

Columns

Antwoord van Bert Kruismans

Beste Noël,

Amper twee woorden getikt en ik wil al een potentieel misverstand in de kiem smoren. Het lijkt, vind ik zelf, wat aanmatigend om een vriendelijke brief met de aanhef 'Hallo Bert', te beantwoorden met 'Beste Noël'. Alsof ik 'daar allemaal niet van gediend ben', om het maar eens op zijn schoon Vlaams te zeggen. (Schoon Vlaams, mag dat eigenlijk in De Morgen?) Maar voor alle duidelijkheid, het is louter de schroom die mij weerhoudt de hallo-aanhef te hanteren. Tenslotte ken ik jou nog niet zo goed.

Vooreerst moet ik je bedanken omdat je vorige week Margot plechtig hebt beloofd mij hier zeker niet tot grapjasserij te bewegen. Ik kan mij niet voorstellen dat een prostituee bij de bakker steeds de vraag krijgt om snel even te pijpen of dat een bakker bij de prostituee steevast een brood moet bakken. Waarom moeten mensen die zich op het glibberige humorpad wagen ook na de diensturen nog eens de zatte nonkel van het trouwfeest uithangen? Enkele maanden geleden hebben we mijn grootmoeder begraven. Ze klokte af op 93 jaar, uitgegaan als een nachtkaars, zonder lijden, een wensdroom van ons allemaal. Iedereen condoleerde mij dan ook met de standaardzin: "Allez vooruit, ze is dan toch niet in 't kinderbed gestorven." Maar toch was er een gemis en, omdat zij de laatste was van haar generatie, het pijnlijke besef dat ik zelf een plaatsje was geklommen in de ultieme rangschikking. Na de begrafenis was ik dan ook niet in de juiste stemming toen bij de derde sandwich een man op mij toeschoot. Hij had nog "een goeike", en ja hoor, daar kwam de witz - een oudbakken geval van de Druivelaar 1953. Ik mocht ze van hem nog gebruiken ook, fidele kerel.

Maar om op je vraag terug te komen, Stanleys route. Ik heb ook gekeken, naar de BV's die het volgens de vakpers altijd zo druk druk druk hebben, maar in hun agenda toch de tijd vinden om vier weken naar Afrika te reizen, ver van gsm en e-mail. Ik had ook nog nooit gehoord van de BV Tina Driesen, jij wel? Volgens de kenners zijn haar opmerkelijkste prestaties het hebben van grote borsten en het feit dat ze heeft deelgenomen aan Stanleys route, nu te volgen op VT4. Trouwens, het viel me tijdens ons etentje onlangs op dat jij ook niet steeds de druk bezette zakenman bent die ik voor ogen had. Je moest je af en toe even afzonderen voor een discreet telefoontje (belt Guy jou eigenlijk nog wel eens?) maar met minder had ik dan ook geen genoegen genomen. Neen, die drukke agenda van onze succesvolle communicatiemagnaten, dat valt wel mee. Of heet dat nu efficiënt delegeren?

Zou ik deelnemen aan Stanleys route? Neen, dankjewel. Een humorist leeft inderdaad van het publiek dat avond na avond voor zijn zeepkist plaatsneemt, maar Stanleys route lijkt me niet geschikt om mijn potentiële doelpubliek te bereiken. Er is geen communicatieadviseur die mij dat kan aanpraten. Het gaat tenslotte niet zozeer om zoveel mogelijk publiek, hoewel ik mijn huis aan het verbouwen ben, maar wel om het juiste publiek. Zoals Jacques Brel zei: het is niet het gewicht van de rosbief dat telt, maar zijn kwaliteit. Als mensen zich twee uur vervelen omdat de Bert Kruismans in het theater een heel ander mens blijkt te zijn dan de Bert Kruismans uit het Swingpaleis (dit laatste is louter een hypothese), dan is dat zonde van hun tijd en van de mijne. Klantenbinding bouw je op door de jaren heen, door mensen te verrassen, te shockeren maar niet door hen erin te luizen; de juiste rosbief op de juiste plaats, dat moet ik jou toch niet uitleggen?

Humor in een land als België, daar zou ik graag eens een volledige brief aan wijden, dat krijg ik echt niet in twee zinnen gezegd. Maar nog even over dat cremeren. Vlaanderen is straks volgebouwd, dus als de dode medemensen al wat minder plaats innemen, is dat alvast mooi meegenomen. Ik hoop wel dat je kiest voor een plaatsje in een columbarium of een laatste passage over de strooiweide. Ik weet het, je kunt je urne nu ook meegeven met de familieleden, dan krijg je een ereplaats op de schouwmantel. Doe dat niet Noël! Voor je het weet, verwart iemand jou met de peper en eindig je in de soep. Een mens is dezer dagen snel verstrooid (kijk eens aan, toch nog een grap!). Maar vooral, in een columbarium kan iedereen je groeten, je grootste fan, je minnares (?), je oude vijand. Als je thuis resideert, ben je privé-bezit van enkelen en blijven de anderen verweesd achter, vruchteloos zoekend op een winderige begraafplaats. Geef toe, Noël, dat wil je die mensen toch niet aandoen?


Graag tot een volgende keer,

Bert

NB: Hasselt?