Noël Slangen - Home

Columns

Antwoord van Yves Desmet

 

Dag Noël,

Net nu ik had gehoopt nooit nog een letter over Nihoul te moeten schrijven

Al was het maar omdat ik al een hele tijd die discussie tussen believers en non-believers zo beu ben.

Jij behoort dus tot de non-believers. Omdat je betwijfelt of er 'hooggeplaatsten' zijn die vertrouwen zouden hebben in een operettefiguur als Nihoul. Wel, uit het dossier blijkt dat dat nogal meevalt. Op de seksfeestjes die hij frequenteerde/organiseerde liepen nogal wat figuren met macht rond. Het was de tijd van de partouzes, en Brusselse politici en dienaren der wet plachten elkaar na de uren toen onbeschaamd in het kruis te kijken. Dan zijn er ook nog veel te veel telefoontjes om een autoreparatie te kunnen verklaren, zijn er - betwiste - ooggetuigenverklaringen, is er een toch wel opmerkelijke transactie met een flinke portie xtc-pillen, die toch wel ergens voor als betaling zullen hebben gediend.

Maakt dat Nihoul tot een bewezen pedofiel? Nee, maar het duidt wel aan dat we hier ook niet te maken hebben met een slachtoffer van een hysterische lynchjustitie. Voor de aanklacht wegens pedofilie bestaat er inderdaad alleen 'circumstantial evidence' en in een rechtsstaat weegt dat gelukkig niet genoeg om iemand te veroordelen.

"Wie in de pedofilie zit, smoezelt in de achterkamers van de marginaliteit of heeft geld en neemt het vliegtuig naar veel te tolerante exotische locaties", schrijf je. Ik wou dat ik daar even zeker van was. In zowat ieder Europees land zijn inmiddels na grootschalige politieacties heelder netwerken van pedofielen opgerold, die dwars door de maatschappelijke geledingen heen gingen: de stukadoor en de bakker en de advocaat, broederlijk de goorste beeldjes via modem uitwisselend.

Dat is iets wat me altijd het meest verwonderd heeft aan de stellingen van de non-believers: overal ter wereld bestaan netwerken, maar alleen in België is pedofilie per definitie uitsluitend en alleen het werk van een geïsoleerde pervert. Gelukkig toch dat wij in dat unieke land leven.

Je hebt het 'gevoel' dat hij niets met de ontvoeringen te maken had, anderen zullen een ander 'gevoel' hebben. Maar beide overtuigingen hebben één ding gemeen: ze zijn irrationeel, gebaseerd op indrukken, projecties van wat je zelf al dan niet mogelijk en denkbaar acht.

Gelukkig spelen die gevoelens geen rol in een juridische toetsing van bewijzen en aanwijzingen. Dat vertrouwen we toe aan magistraten en volksjury's, en de afspraak is dat we ons neerleggen bij wat zij er uiteindelijk van vinden, zelfs al stemt dat niet overeen met ons 'gevoel'.

In die zin begrijp ik je bewondering voor Jean Lambrecks, die zelfs in zijn diepste pijn nog het principe van 'vermoeden van onschuld' kon respecteren.

Je zegt dat jij die sterkte niet zou kunnen opbrengen, en ik denk ik ook niet. Maar ook dat is weer een 'gevoel', en je zult pas ontdekken wat je écht aankunt als je in de situatie zit. De ouders van Joe Van Holsbeeck, de zus van Loubna Benaïssa zijn tekenen van hoop: op een ogenblik waarop iedereen van hen verwachtte dat ze alleen nog aan primaire instincten zouden toegeven, toonden ze een kracht en een humanisme die me doen geloven dat een paar duizend jaar beschaving dan toch niet voor niets geweest zijn.

 

Tot binnenkort,

Yves