Uit de pers
Print deze paginaRadio Radio
Uit Het Belang van Limburg, 17 januari 2006
Door Armand Schreurs
Gisteren prijkte Noël Slangen in het lang en het breed in de krant. De 'communicatiegoeroe' (geef toe, een lekker moeilijk woord voor een kruiswoordraadsel) liet zijn licht schijnen over de komende gemeenteraadsverkiezingen. Slangen zit nu waar hij zit, maar hoe geraakte hij op zijn zelf verworven plek? Hoe begin je daaraan?
Wij schrijven 1982, liefst 24 jaar geleden, aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen in Hasselt. In het Magazijn, hét succescafé van gouverneur Steve op dat ogenblik, hokte iedereen samen die de jeugdige drang voelde om iets te bewijzen. Steve zelf tapte niet alleen de pinten, hij was ook de bezieler van zijn alternatief cultureel centrum. In het theatertje op de eerste verdieping fungeerde een vrolijke gast uit Maasmechelen, ene Dré Steemans, als 'art director'. Elke avond poppenkast toen, het was een romantische periode.
Er ging van daaruit ook een vrije radio de lucht in, 'Radio Radio', de meest saaie benaming ooit gehoord voor zo'n prettig medium. Een jonge onbekende langharige kerel, een zekere Noël, maakte interviews over de komende verkiezingen. Uiterst kritische stukjes waren het, want iedereen vond dat die slungel bij momenten nogal wat durfde vragen. Hij had lef te koop en de burgemeester, baron Paul Meyers, een man die zijn strepen had verdiend in hoge Brusselse kringen, werd om de haverklap aan de tand gevoeld. Tot hij tandpijn kreeg van dat jong mannetje.
In meer en meer kroegen werd die radio Radio aangezet en op de verkiezingsavond beleefde Noël zijn moment van glorie. De stadsburgerij hing aan zijn radio, hongerig naar nieuws. En daarvoor konden ze alleen bij hem terecht, snel en snugger. "Voor wie heb jezelf gestemd?", wilde ik na afloop weten van die langharige betweter, die zo gedreven met de materie bezig was. Hij gaf een onvergetelijk antwoord. "Ik ben nog maar 17 jaar, ik mag helemaal niet stemmen," zei hij.
Eens hij de verkiezingen verteerd had, werd het tijd voor wat anders. Hij gaf een tijdschrift uit, samen met een kompaan (Slangen en 1 partner), 'Stroop over Hasselt'. Het initiatief hield slechts een paar maanden stand, maar ze hadden het tenminste toch geprobeerd.
Begrijpt u nu, als iemand tegen mij zegt "de wereld is aan de durvers", dat ik dan steeds meteen aan die jonge Noël Slangen van 24 jaar geleden moet denken?
